آیینه ی روی طاقچه را دوست دارم...
آیینه ی روی طاقچه را از وقتی بچه بودم به یاد دارم...
آیینه ای مربع شکل که گوشه هایش هلال کوچکی داشت، و آیینه ی گردی هم در وسطش بود...
شکلش عجیب بود برایم، یک بار ازمادرم پرسیدم این چرا این شکلیه؟!!
گفت: این آیینه قدیمیه، جز آیینه وشمعدون عروسیمه،شمعدونهاش شکستند، ولی این آیینه خداروشکر سالم مونده ...
بعدهم نگاه معنی داری به من انداخت و رفت...
من که از این آیینه آن موقع ها خوشم نمی آمد و یادگاری هم برایم درآن سن وسال کودکی مفهومی نداشت، سری تکان دادم ورفتم پی بازی...
ولی اما امروز...
امروز که سالها گذشته و این آیینه که هرسال که ما بزرگ وبزرگتر می شدیم، قدیمی وقدیمی تر می شد و تار وتارتر نشانمان می داد برای من هم به مرور عزیز شد...
این آیینه هم به سان مادرم هرسال پیرتر و پیرتر میشد را امروز دوست دارم...
ولی چرا امروز دوستش دارم؟!!!
به چند دلیل دوستش دارم...
هرچه ما بزرگتر و بزرگتر شدیم، گویی این آیینه ما را به سان کودکیهایمان نشان میداد، چون تار بود و شفاف نشانمان نمیداد...
هر وقت که از غم روزگار رنجیدم، وقتی دراین آیینه نگاه کردم رنجم رانشانم نداد...
به گمانم به زبان بی زبانی میگفت: این هم می گذرد...
هرچند سال که چروکی در زیر چشمانم اضافه شد، این آیینه آن چروک راهم نشانم نمی داد...
من در این آیینه به سان کودکی هایم هستم، نه خطی بر پیشانی دارم و نه چروکی زیر چشمهایم...
وچیزی که برایم خیلی عجیب است، این است که برق چشمانم را به سان کودکی هایم نشان می دهد، درآیینه چشمانم پراز شور زندگیست...
عشق به زندگی... پراز امید به آینده است... چیزی که این روزها عجیب نیازش دارم...
شاید خاطراتم از آیینه به اندازه ی مادرم نباشد، ولی همین اندازه هم برای دوست داشتن این آیینه کفایت می کند...
#اعظم_صمدزاده
ثبت دیدگاه